Pages

Showing posts with label Шляхціч. Show all posts
Showing posts with label Шляхціч. Show all posts

Monday, 2 March 2015

Шляхціч - Воля - сталь

Хтось сябе цешыў - гэтым канец
Нам рыхтаваў дамавіну
Досыць, досыць, ім досыць панець
Здолелі, праглі, верым, павінны.

Воля, воля - сталь
Воля, воля - дух
Падымаешся - стань
Будзь за двух

Песні гучалі шторазу цішэй
Рэдка звінелі прад небам
Быць было нешта цяжэй і цяжэй
Змоўкнуць так лёгка напевам

Наш бог глядзіць, ўжо не пасне
Толькі рашучасць цэніць
Дасць нам усё, хіба крыху пазней
З казкі абрус рассцеліць

Шляхціч - Сын войны

Мне бы в небо соколом взлететь,
Подставляя ветру два крыла.
Мне б с небес на землю посмотреть,
Что когда то родиной была...

Я б увидел синь лесных озёр,
Зелень трав, бескрайние поля.
Тонких рек причудливый узор,
Дивные, прекрасные края…

Думал, я, что я иду домой,
Эти мысли душу грели мне. 
Но хозяин в дом прошёл другой,
Он из тех кто не был на войне…

Он о чести знает из газет,
Он на ты со всеми и всегда.
Он в шелка и золото одет,
Он не видел горя никогда…

Он сказал я – лишний, я – не нужен,
Стало больно мне и поднял я глаза.
Перед ним стоял я безоружен,
Но от взгляда моего он задрожал…

Моё тело ранами покрыто, 
Эти раны словно ордена.
Как же быстро та война забыта,
Как же быстро совесть предана…

Мне бы в небо соколом взлететь,
Подставляя ветру два крыла.
Мне б с небес на землю посмотреть,
Что когда то родиной была...

Шляхціч - Валуны

Валуны пры дарозе імшалыя,
Валуны пры дарозе стаяць.
Яны бачылі вёсны бывалыя,
У іх ёсць аб чым расказаць.

У сваёй адзіноце самотныя,
У маўклівасці іх галасоў.
Ёсць і радасць, і лёсы гаротныя,
Успаміны мінулых часоў.

Хто кім быў, хто чым жыў - не забыліся.
Як спытаеш, раскажуць аб тым.
Валуны, што нібыта стаміліся,
На кургане паўсталі святым.

Працавітыя людзі, адважныя,
Зерне сеялі ў Маці-Зямлю.
І народжвалісь песні працяжныя,
Што душою ды сэрцам люблю.

У часіну нядобрую волаты,
Уставалі каменнай сцяной.
І мячы, што выкоўвалі молаты,
Кроў варожую лілі ракой.

Ускалыхне паветра подых сівых лясоў,
І паляцяць па ветру водгукі галасоў.
Час пралісне імгненне, і позірк ўжо не адняць -
Там, дзе было каменне, продкі мае стаяць.